Լուրեր Հայաստանից և արտերկրից - Shabat.am

  • 1

    14° C, Երևան

  • 1

    4° C, Գյումրի

  • USD

    478
    482

  • EUR

    534
    542

  • RUB

    8,01
    8,26

Կարևոր իրադարձություններ

Ingo Armenia

Ժառանգությունից ինձ մնաց միայն պայքարելը , ուրիշ ոչինչ. Շաբաթը Արմեն Մարտիրոսյանի հետ (լուսանկարներ)

07 Օգոստոս, 2016 13:00
Ժառանգությունից ինձ մնաց  միայն պայքարելը , ուրիշ ոչինչ. Շաբաթը Արմեն Մարտիրոսյանի հետ (լուսանկարներ)

Shabat.am-ը, շարունակելով իր «Շաբաթը՝ քաղաքական գործչի հետ» խորագիրը, ներկայացնում է Ժառանգություն կուսակցության կալանքի մեջ գտնվող փոխնախագահ Արմեն Մարտիրոսյանի հետ ունեցած մեր հարցազրույցը՝ փորձելով ցույց տալ նրա մարդ տեսակն ու անցած ուղին: Նշենք, որ հարցազրուզը կայացել է հուլիսի 4-ին և օրեր անց պատրաստ էր հրապարակման, սակայն, հաշվի առնելով հուլիսի 17-ից Սասնա Ծռերի կողմից ՀՀ ոստիկանական ՊՊԾ գնդի տարածքի գրավումը և երկրում ծավալվող իրադարձությունները, հետաձգվեց: Արմեն Մարտիրոսյանը մեր հանդիպմանը եկել էր իր երեք դուստրերի հետ:

 
 
- Պարոն Մարտիրոսյան, հասարակության լայն զանգվածների մեջ Դուք տպավորվեցիք դեռևս 2013թ.-ի նախագահական ընտրություններին հաջորդած ժամանակահատվածում, երբ լուրջ բախումներ տեղի ունեցան, ինչից Դուք տուժեցիք: Երեք տարի անց ի՞նչ է փոխվել և հիմա կանեի՞ք նույնը, ինչ այն ժամանակ արեցիք:
 
- Ես կարծում եմ ավելի շուտ, երևի թե 2008 թ. մարտի 1-ից առաջ. խորհրդարանի նիստ էր և դեռևս վարչապետ Սերժ Սարգսյանի հետ ես հարց ու պատասխան ունեցա, որը հասարակության մեջ շատ տպավորվել էր: Թեև մինչև այդ էլ տարբեր ակցիաներ եղել էին, երբ արդեն ես որպես ակտիվ ընդդիմադիր պատգամավոր հայտնի էի դարձել, առավելևս մարտի 1-ից հետո մի քանի տարվա աշխատանքային գործունեությունս ինձ ճանաչելի դարձրեց: 2013-ին առավել ևս պետք է հայտնի դարձներ, որովհետև Րաֆֆի Հովհաննիսյանը նախագահի թեկնածու էր, ես նրա լիազոր ներկայացուցիչը, մենք շտաբի պետ չունեինք: Եթե այն ժամանակ լիներ, էլի, իհարկե, անելու էի, հիմա չգիտեմ, իրավիճակը պետք է ինքը ստիպի, որովհետև այնտեղ ես հակաօրինական որևէ բան չեմ արել: Դրա համար իրավիճակը ցույց կտա նորից ի՞նչ դեպքեր կլինեն: 

Երբեմն որ ասում են՝ընդդիմությունը, դուք Րաֆֆին մինչև վերջ չպայքարեցիք, որ բարկանում եմ, ասում եմ՝ ես ոստիկանական շղթան եմ անցել միայնակ, դուք ո՞ւր էիք, իմ կողքը չէիք ու մի ասեք, թե մենք ձեզ թողեցինք, ես գնացել եմ, իմ հետ մարդ չկար, ես մենակ էի: Բախումն իր վրա առաջինը վերցրեց Րաֆֆի Հովհաննիսյանը, իր կինը, որդին, Հովսեփ Խորշուդյանը:
 
 
Ակնհայտ է մի բան, որ այդ պահին իսկապես օբյեկտիվորեն, որ նայում եմ ՝ երեկոյան այդ ուժը չկար, որ մենք կարողանայինք ինչ-որ գործողություններ ծավալել: Այդտեղ կար մի քանի հազար մարդ, իսկ գործողություններ անելու համար համար մի քանի տասնյակ է պետք: Դրա համար կիսատ մնաց, իշխանությունը պատրաստ էր կիսվել իշխանությամբ եթե համապատասխան քանակի մարդիկ լինեին: Իրենք պատրաստ էին կիսվել, գոնե դա ես գիտեմ, որովհետև Սերժ Սարգսյանը նույնիսկ իր բերանով ասաց՝ 30. 000 մարդ ցույց տուր, նստեմ, հետդ խոսեմ, իսկ ես գիտեի իրենք ինչ պետք է խոսեն՝ խոսքը գնալու էր իշխանության կիսման մասին: 
 
Այսինքն Սերժ Սարգսյանը մնալու էր նորից նախագահ, բայց արդեն նորանկախ խորհրդարանական ընտրություններ էր լինելու, կառավարության կեսը արդեն ընդդիմությունից էր լինելու, երկրում բարեփոխումների պրոցես կսկսվեր, որովհետև, ի տարբերություն այլոց, Րաֆֆի Հովհաննիսյանը կացինով քաղաքական գործիչ չէ՝ գլխատելու կողմնակից չէ, ցանկացած պարագայում առողջացման պրոցես կլիներ երկրում:
 
 
- Հանգստյան օրերն անցկացնելու ավանդական տարբերակ ունե՞ք, ի՞նչ հանգիստ եք նախընտրում, արդեն պլանավորե՞լ եք ամառային հանգիստւ որտեղ եք անցկացնելու:

- Այս անգամ ամառային հանգիստը երևի թե մի փոքր այլ կլինի, որովհետև առաջին անգամ ամռանը կգնանք ծով, եթե ինչ-որ ֆորմասաժորներ չլինեն: Հանգստի ավանդական տարբերակը միշտ եղել է Հայաստանի սահմաններում: Քանի որ ծնողներս գյուղում են ծնվել, ամառային հանգստի ժամանակահատվածը գյուղում անցկացնելը ավանդույթ է, հիմա առաջին անգամ ցանկանում ենք դա խախտել: Եղել է, որ երեխաներիս, կնոջս ծով ուղարկել եմ քրոջս հետ, բայց ինքս չեմ գնացել, որովհետև այստեղ գործերով զբաղված եմ եղել: Եթե ստացվի այն, ինչ պլանավորվել ենք, 10 օրով Վրաստան կգնանք, 10 օր էլ էլի գյուղում կլինենք:

- Մի շրջան լարվել էին ու Ձեր ու Զարուհի Փոստանջյանի հարաբերությունները, հիմա ի՞նչ փուլում են դրանք:

 

- Շատ լավ, շատ նորմալ, աշխատանքային: Լարվածություն չկար, Զարուհին ինչ-որ մի բան ասաց, բայց ես մի քիչ մեծահոգի մարդ եմ, պահի տակ ասել է…եթե ես ինչ-որ մի քայլ անեի, որը հետին միտք ունենար, ակնհայտ է , որ այլ իրավիճակ կլիներ, բայց քանի որ իմ քայլը բացարձակ քաղաքական քայլ է եղել՝ առանց հետին մտքի և այնպես չի եղել, որ թաքուն ինչ-որ բան եմ արել, կուսակցությունը ևս տեղյակ է եղել, խնդիր չկա…Ես կուսակցության փոխնախագահն եմ, կուսակցության նախագահի բացակայության ժամանակ լիազորված եմ նախագահի պարտականությունները կատարել, դրա համար էլ դրանից հետո էլ որևէ կարգավիճակի փոփոխություն չի եղել: Եվ հիմա էլ աշխատում ենք, և հետո՝ թեթև տարեք, իմ Զուրուհու միջև առաջին վեճը չէ, դեռ շատ վեճեր էլ կլինեն, բայց մենք շարունակում ենք:
 
 
Արմատներով Ապարանից եք, ապարանցիների մասին անեկդոտները շատ են ու բազմազան: Ըստ Ձեզ, ինչո՞ւ են ամենից շատ հենց ապարանցիների մասին անկեդոտներ պատմում և  ո՞րն է դրանցից ամենածիծաղելին:

- Հայրս ապարանից է, մայրս Լոռուց. 50 տոկոս լոռեցի եմ, 50 տոկոս ապարանցի՝ ծնված Երևանում, ապրած Աջափնյակ համայնքում ամբողջ կյանքս: Ծառայել եմ Կապանում, ուսանողական շրջանում աշխատել եմ Շուշիում, ես հայաստանցի եմ: Ապարանցիներին շատ են սիրում, դրա համար էլ շատ անեկդոտներ են պատմում: Ըստ էության, ում ամենաշատն են սիրում, նրանց մասին էլ շատ անեկդոտներ են պատմում, դրա համար ես դրանից բացարձակ չեմ նեղվում, այլ ուրախանում եմ:  Իմիջայլոց, դրանց ճնշող մեծամասնությունը հենց ապարանցիներն են հորինում, համեյնադեպս ես երկու-երեք հոգու գիտեմ, որ անկեդոտներ են հորինում, որոնցից մեկը իմ ընկեր պատգամավոր Լյովա Խաչատրյանն է: Ամենածիծաղելի անեկդոտը չգիտեմ, բայց ամենաբնորոշը ֆունդամենտալ առումով երևի թե սա է. երբ Նոյը տապանով գալիս է դեպի Մասիս սար, անցնում է Արագածի մոտով, տապանը մի փոքր հարվածում է գագաթներից մեկին և տախտակամածին գտնվող երկու էշերը ընկնում եմ Արագած սարի այդ հատվածում, տապանը շարժվում է դեպի Մասիս: Դե ապարանն էլ Արագածի փեշին է գտնվում: 

 

- Ո՞վ է Ձեր կինը, ինչպե՞ս եք ծանոթացել, ինչո՞վ են զբաղվում Ձեր ընտանիքի անդամները:

- Կինս մեր ԲՈՒՀ-ում էր սովորում, հեռվից հեռու հավանեցի և քանի որ պրակտիկայի ֆակուլտետի ղեկավարն էի, խնդրեցի գործընկերներիցս մեկին, որպեսզի ուղարկի իմ ենթակայության դպրոց, որ մի հատ հետևեմ, տնտղեմ: Կյանքում երևի թե եզակի դեպքերից է, որ իմ պաշտոնական դիրքի չարաշահում եմ իրականացրել: Շատ կարճ ծանոթության շրջան եղավ, որովհետև մոտ 30 տարեկան էի, հետո հայրս արտագնա աշխատանքի էր մեկնում այդ ժամանակ, մեկնելուց առաջ բարկացած ձևով ասաց՝ մինչև գամ, ամուսնացած լինես: Մի երկու ամիս ծանոթյուն է եղել, գնացինք խոսքկապ արեցինք:  Մորաքրոջս թոռան հարսանիքն էր, գնացինք հարսանիքին, հետ գալուց ասացի՝ դե էլ գնում ես հորանցդ տուն, ի՞նչ անես: Այդպես մնաց մեր տանը: Եղբայրս այդ ժամանակ բանակում էր, հայրս էլ արտագնա աշխատանքի էր, եղբայրս բանակից եկավ հուլիսի սկզբին ու անմիջապես որոշեցինք որ հարսանիքն անում ենք արդեն:
 
Այստեղ տոմսն առանք պապայի անունով, զանգեցինք, ասացինք՝ արի: Ասաց՝ բա ո՞ւմ հարսանիքն է ասացի՝ իմ հարսանիքն է, արի: Այդպես հայրս եկավ, հուլիսի 9-ին հարսանիքն արեցինք, հարսը մեր տնից դուրս եկավ այսինքն: Իմ ու կնոջս տարիքային տարբերությունը 11 տարի է: Կարծում եմ, ընտանիքում ամանեկարևորը միմյանց ոչ միայն սիրելն է և ոչ այդքան սիրելը, որքան փոխադարձ հարգանքԸ, մեկը մյուսին լսելու ունակությունը:
 
 
Եթե դա կա, բնականաբար, այն սերը, որը ստեղծել է օջախը, ավելի է ամրապնդվում: Մեկս մյուսին զիջելով, լսելով առաջ ենք գնում: Իմ բախտն իսկապես շատ է բերել, որ Սաթենիկի նման կնոջ եմ հանդիպել, որը ծանր ժամանակահատվածներում միշտ ինձ աջակից է եղել, ինչպես ընտանիքիս բոլոր անդամները:
 
Եթե չլիներ ընտանիքիս աջակցութունը, այսքան երկար իսկապես չէի կարողանա պայքար տանել քաղաքական դաշտում, որովհետև հարվածները չափազանց շատ են մեր իրավիճակում և շատ մեծ աջակցություն և ամուր ներվեր է պետք որպեսզի կարողանաս դիմադրել: Իսկ աղջիկներս ինձ Աստծո կողմից տրված նվեր են՝ երեքն էլ: Երբ բարկացած ես լինում և աղջիկներիցդ մեկը փաթաթվում է, մի հատ համբուրում է քեզ, կամ դու համբուրում ես քո երեխային, աշխարհը քոնն է, վերջ: Բարկությունն անցնում է և դա նաև որոշակի խթան է հանդիսանում, որ պայքարես իրենց ապագայի համար: Ուզում եմ երեխաներս լավ պետության մեջ ապրեն, ուզում եմ որ ոչ ես արտագաղթեմ երկրից, ոչ իմ երեխաները արտագաղթեն:
 
 
 
- Դուք մասնագիտությամբ սպորտային մանկավարժ եք, քաղաքականությամբ ինչպե՞ս սկսեցիք զբաղվել ու ինչպե՞ս ընտրեցիք հենց Ժառանգություն կուսակցությունը:
 
- Քաղաքականությամբ շատ ավելի շուտ եմ սկսել զբաղվել, քան մասնագիտությամբ. դեռևս 8-րդ դասարանից, երբ ղարաբաղյան շարժումը սկսվել էր, դպրոցում կազմակերպում էի քննարկումներ, հետագայում՝ ուսանողական ժամանակատժհատվածում, ուսխորհրդի ստեղծողներից եմ եղել, շատ ակտիվ ուսանողական գործունեությամբ էի զբաղվում, Շուշիում գնացի, աշխատեցի: Բանակից զորացրվելուց հետո հրավիրվեցի մեր բուհ-ում դասավանդելու: Մեր բուհ-ինձ համար կյանքի որոշակի դպրոց էր, նաև տղամարդկային պայքարի տեղ, որտեղ ոչ թե ինտրիգային դաշտում են պայքարում, այլ բացահայտ, տղամարդկավարի ու ստորություն հնարավորինս քիչ են անում: Ցավոք սրտի, մեր քաղաքական դաշտում շատ տարածված են ստորությունը, ինտրիգները…
 
Իսկ Ժառանգություն շատ պարզ եղանակով գնացի: Սփյուռից իմացա Ժառանգության գրասենյակի համարը, զանգեցի, հանդիպեցի գրասենյակի տնօրենի հետ, դա 2003 թ. վերջում էր, երկրորդ անգամ արդեն հանդիպեցի Հովսեփ Խորշուդյանի հետ, ով այդ ժամանակ կորդինատոր էր և երիասատարդական աշխատանքների համակարգողը: Ընդունվեցի կուսակցություն, 2004 թ. համագումարի ժամանակ ընտրվեցի կանոնադրական հանձնաժողովի անդամ, 2006թ՝ վարչության անդամ , 2007թ՝ արդեն խորհրդարանական ընտրություններում ցուցակի 8-րդ համարն էի, ընտրություններից հետո դարձա պատգամավոր:
 
 
- Իսկ Ժառանգությունից ի՞նչ եք ժառանգել, ո՞րն է Ձեր, որպես քաղաքական գործիչ, ամենակարևոր ձեռքբերումը:

- Ժառանգությունից ես միայն մի բան եմ ժառանգել, դա համառ պայքարն է: Դա և՛ Ժառանգությունից եմ ժառանգել, և իմ պապերից, ծնողներից: Իմիջայլոց, քաղաքական դաշտում ներգրավվելու գործում նաև ծնողներս շատ մեծ ազդեցություն են թողել, որովհետև իրենք ևս շատ ակտիվ են եղել: Հայրս շարժման ժամանակ գործարանի ակտիվիստներից էր և այդ ակտիվությունը ինձ փոխանցվեց: Այդ ժամանակահաշրջանում սաբոտաժի դեմն առնելու համար շարժումը յուրաքանչյուր շրջանում ուներ մի ներկայացուցիչ, որը ապրանքները բաց էր թողնում, գործարաններից վերցնում էին, բաժանում խանութներին: Աջափնյակում այդ ամենը հայրս էր կազմակերպում: Դա այն շրջանն էր, երբ մարդիկ հասրտացան, բայց ինչպես ես խորհդրարանում չհարսատացա, այնպես էլ հայրս իր ազնիվ, շիտակ կեցվածքով աշխատեց:
 
Իրենից ես ժառանգել եմ հաստատկամությունը, ազնվությունը, շիտակություն: Ժառանգությունից մնաց ինձ միայն պայքարելը , ուրիշ ոչինչ: Մեր իշխանական պատագամավորներից մեկը մի անգամ ասաց՝ Արմենը էն եզակի պատգամավորներից էր, որ ինչով մտավ խորհրդարան, դրանով էլ գնաց դուրս, նույնիսկ իր մեքենան չի փոխել:
 

 

- Իսկ Դուք ձեզ դեռ տեսնո՞ւմ եք Ժառանգությունում:
 
- Ինձ դեռ տեսնո՞ւմ եմ, ես հենց Ժառանգությունն եմ:
 
- Այսինքն հետագա քաղաքական ուղին միայն Ժառանգությունո՞ւմ եք տեսնում:
 
- Ես այդպիսի գնահատական բացարձակ չեմ կարող տալ, որովհետև Հայաստանում այսօր, դժբախտաբար, իրական կուսակցությունները ոչնչացնելու ճանապարհին են կանգնած, առավելևս ընդդիմադիր, դրա համար վաղը չէ մյուս օրը ինչ կարող է լինել, ես չեմ կարող ասել: Բայց այն, որ ամենածանր ժամակահատվածները, ես անցել եմ Ժառանգության հետ միասին, դա այլևս պատմական փաստ է:
 
 
- Համեմատո՞ւմ եք երբևէ ձեր ժամանակների ու ներկայիս խորհրդարանները: Չե՞ք կարոտում պատգամավորական գործունեությունը, հնարավո՞ր է Ձեզ նորից տեսնենք խորհրդարանում:
 
- Չեմ համեմատի բացարձակ, որովհետև դա սուբյեկտիվ կլինի, թեև, ես կարծում եմ, որ մեր խորհրդարանից առաջվա խորհրդարանները ավելի լավն էին, քան մերը: Ինձ համար էտալոնային եղել է 90-ականների ձևավորված բազմակուսակցական, բազմակարծիք խորհդարանը: Հետագայում՝`1995-ից երբ ընտրությունները կեղծվեցին և այդ կեղծարարության որդը մտավ կառավարման համակարգ, իսկ հետագայում դա ոչ թե որդ դարձավ, այլ մի հսկայական առնետ, պրոցեսները շատ ձևախեղվեցին: Բայց, այնուամենայնիվ, կարծում եմ՝ յուրաքանչյուր խորհրդարան իր ժամանակահատվածի կնիքը կրում է: Չեմ կարող ասել կտեսնե՞ք ինձ խորհրդարանում, թե՞ ոչ, դա մի շարք հանգամանքներից է կախված: Սկսած նրանից, թե մեր քաղաքացիները կընտրե՞ն այն ուժը, որտեղ ես կլինեմ ես կլինե՞մ թեկնածու, թե՞ ոչ, հազար հարց կա:
 
 
- Իսկ ընդդիմություն-իշխանություն հակամարտությունը շարունակվո՞ւմ է նաև ամբիոններից ու հրապարակներից դուրս, թե՞, այնուամենայնիվ, ունեք իշխանական ընկերներ:
 
- Իհարկե, ունեմ: Շատ լավ հարաբերությունների մեջ եմ եղել, Էդուարդ Շարմազանովի հետ, Աշոտյանի հետ, Արծվիկ Մինասյանի հետ եմ շատ մոտ ընկեր, Շիրակ Թորոսյանի հետ ենք շատ մոտ ընկերներ: Բայց մի սեղանի շուրջ եթե քաղաքական հարց է եղել,ասել եմ՝ սխալ եք, մեր անձնական հարաբերությունները բացարձակ կապ չունեն քաղաքական հարցերի հետ, որովհետև ես ունեմ սկզբունքային մոտեցում և հենց դրա համար է նաև, որ իմ ընկերները ինձ հարգում են:

-Հաճա՞խ եք Ձեր կնոջը նվերներ անում, ո՞րն է եղել ամենաօրիգինալ նվերը:

-ՉԷ, հաճախ չեմ անում: Տոնական օրերին նվեր տալ չեմ սիրում ընդհանրապես՝ այդ թվում նաև կնոջս: Ծաղիկ նվիրում եմ սովարական օրերին՝ տրամադրությունդ լավ է, կամ ուզում ես կնոջ տրամադրությունը բարձրացնել, ծաղկեփունջ ես վերցնում ու գալիս:

 

- Ձեր ո՞ր հատկանիշի համար եք գնահատում ինքներդ Ձեզ: Ու ի՞նչ կուզեիք փոխել:
 
Նույն հատկանիշի համար և՛ գնահատում եմ, և՛ չէի ուզենա, որ դա լիներ՝ բարություն և ներողամտություն. շատ են խանգարում ինձ: Մի դեպք կա վերջին ժամանակահատվածից, չեմ կարողանում մոռանալ՝ ընկերոջ կողմից ստոր դավաճանություն, մեջքից հարված: Անունը, իհարկե, չեմ տա: Բայց մնացած բոլորը դեպքերը միշտ արագ մոռացել եմ, այս մեկը թե ինչու չեմ կարողանում, չգտեմ:
 
Ոստիկանների այդքան ընդհարվել եմ չէ՞, 5 րոպե հետո ես շատ նորմալ եմ իրենց վերաբերվել, որովհետև իրենք ինձ երդում չեն տվել, որ ընկերություն պետք է անեն, ինձ հետ, որ իմ կողքը կանգնած են լինելու, այնպես չէ, որ իրենց համար չգիտեմ ինչեր եմ արել, թեև ոստիկանության պարագայում, այնուամենայնիվ, ինչ որ մի բան արել եմ, կարծում եմ: Աշխարհի այն եզակի պատգամավորներից եմ, որ ինքն է ոստիկանին պաշտպանել և ոչ թե ոստիկանն իրեն՝ մարտի 1-ին: Բայց, համենայնդեպս, որևէ նստվածք չի թողել բացարձակ:
 
 
- Ի՞նչը չեք ներում երբեք:
 
- Երևի դավաճանությունը: Այդ վերջին դեպքը, որ ասում էի, դավաճանության հետ կապված էր. ումից չէի սպասում, ում ընկեր եմ համարել, ում շատ- շատ եմ օգնել, երբ ինքը նեղն է եղել, այդ մարդը բառիս բուն իմաստով «Եվ դո՞ւ, Բրուտոս » տարբերակն էր:
 
- Ի՞նչն է Ձեզ ամենից շատ երջանկացնում և կյանքում ինչի՞ համար եք ամենից շատ շնորհակալ:

- Շնորհակալ եմ, որ իմ ծնողների նման ծնող է ինձ տվել Աստված, իմ ընտանիքի իմ կնոջ, իմ երեխաների համար: Իմ տատիկների ու պապիկների համար: Իմ կյանքի փորձի համար, իմ լավ ու նաև ծանր օրերի համար:

- Ո՞րն է եղել ամենակարևոր խորհուրդը, որ ստացել ու տվել եք երբևէ:

 
- Համբերություն: Պահը է գալիս, որ այդ սև գիծը ուղղակի պետք է համբերատար անցնես: Համբերությունը և կյանքին երբեմն փիլիոսոփայորեն մոտենալը ընդհանրապես շատ է պետք գալիս:

 

3 առանձին, մշտական հարցեր՝

- Ի՞նչ կփոխեիք ամենաառաջինը մեր երկրում, եթե մեկ օրով լինեիք ղեկավար:

- Առաջին հերթին կերկարացնեի ժամկետը, առնվազն երկու տարի կդարձնեի, դրանից հետո կանեի հետևյալ փոփոխությունները՝ առաջին հերթին սահմանադիր ժողով կգումարեի և նոր սահմանադրություն կընդունեի: միանշանակ, սոցիալական բարեփոխումներ կիրականացնեի, որովհետև մեզ մոտ հիմա եկամուտների կենտրոնացվածությունը շատ մեծ է: Բնականաբար, իրավապահ մարմինները բավականին կթեթևացնեի, ոստիկանության թվակազմը հաստատ կկրճատեի, որովետև ոստիկանության այդպիսի թվակազմ բացարձակ պետք չէ, եթե դու անօրինական իշխանության պահելու խնդիր չունես:

Դատարանները կանկախացնեի, հեռուստատընկերությունները կազատեի  նախագահական նստավայրի ճնշումներից, լրատվամիջոցներին ազատություն կապահովեի, բիզնես դաշտը կբացեի, որպեսզի նաև լրատվամիջոցները ազատ լինեն, դրանից հետո հանիգստ կգանի թոշակի:



- Կյանքի ամենամեծ ձախողումը:

- Դեռ չեմ ունեցել, կարծում եմ:

- Ի՞նչ գերբնական ուժով կուզեիք օժտված լինել:

- Չեմ արող ասել, իսկապես չգիտեմ, որովհետև  և՛ գերբանական ֆիզիկական ուժն է պետք, և՛ գերբնական մտավոր կարողություններն են պետք մարդուն, և՛ գերբնական համբերություն է պետք, բայց քանի որ գերբնական որևէ  բանով չես կարող օժտված լինել, հագիստ ես վերաբերվում այդ փաստին, թե ինչու չունես: 

 

Կարինա Սահակյան

 Խաչատուր Էլլոյան

 
 
 
 

 

 

 
 

Մեկնաբանություններ

Լրահոս

Դիտել ավելին